«اسکورت» دومین فیلم یوسف حاتمیکیاست؛ یک تریلر جادهای که تلاش میکند قصهای اجتماعی را در دل تعقیبوگریز و هیجان روایت کند. داستان اصلان، سربازی جوان، و حلما، رانندهای که درگیر قاچاق جادهای است، از همان ابتدا فیلم را وارد مسیری پرتنش میکند؛ مسیری که قرار است آدمهایش را میان قانون، اجبار و بقا قرار دهد.
نقطه قوت فیلم بدون شک در ساختن موقعیتهای اکشن است. جادههای جنوب، ماشینها، سرعت و تعقیبوگریزها باعث میشوند «اسکورت» هر وقت در حرکت است، جذابتر و زندهتر به نظر برسد. حاتمیکیا در اجرای این بخشها نشان میدهد که به سینمای اکشن علاقه دارد و میتواند از جغرافیا و فضای بومی برای ایجاد تعلیق استفاده کند.
اما مشکل فیلم جایی خودش را نشان میدهد که قرار است از اکشن فاصله بگیریم و به شخصیتها برسیم. بعضی انگیزهها و تغییرات شخصیتی به اندازه کافی پرداخت نشدهاند و همین باعث میشود برخی تصمیمها بیشتر در خدمت جلو رفتن قصه باشند تا نتیجه طبیعی رفتار شخصیتها.
«اسکورت» همچنین سراغ پدیده شوتیها میرود؛ سوژهای که ظرفیت یک درام اجتماعی جدی را دارد، اما فیلم بیشتر از ریشههای این پدیده، از آن به عنوان بستری برای یک ماجرای جادهای استفاده میکند.
در نهایت، «اسکورت» فیلمی بینقص نیست، اما در سینمای ایران تجربهای قابلتوجه در ژانر اکشن محسوب میشود. فیلمی که اگر فیلمنامهاش به اندازه میزانسنها و سکانسهای تعقیبوگریزش پرداخت میشد، میتوانست بسیار فراتر از یک تریلر جادهای سرگرمکننده باشد.
«اختصاصی از مثبت سینما»
