«هزارویک شب» از همان روزهای آغاز تولید، یکی از بلندپروازانهترین پروژههای تاریخ نمایش خانگی ایران به شمار میرفت؛ پروژهای با تولیدی پرهزینه، لوکیشنهای متعدد، بازیگران شناختهشده، مدت زمان طولانی تولید و برنامهریزی برای تعداد زیادی قسمت. همه این مؤلفهها انتظارها را از سریال به شکل قابل توجهی افزایش داد و بسیاری آن را یکی از مهمترین سرمایهگذاریهای سالهای اخیر شبکه نمایش خانگی میدانستند.
اما برخلاف ابعاد تولید، بازتاب سریال در میان مخاطبان با انتظارات اولیه فاصله داشت. نه موج گستردهای در شبکههای اجتماعی پیرامون آن شکل گرفت، نه به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد و نه توانست مانند برخی آثار موفق نمایش خانگی، به موتور جذب مشترک برای پلتفرم تبدیل شود. در نتیجه، هزینه بالای تولید با میزان اثرگذاری رسانهای و استقبال عمومی تناسب چندانی پیدا نکرد.
البته آیا میتوان «هزارویک شب» را بزرگترین شکست سرمایهگذاری تاریخ نمایش خانگی دانست؟ پاسخ قطعی به این سؤال ممکن نیست؛ زیرا هیچ آمار رسمی از بودجه نهایی، قراردادهای مالی، درآمد حاصل از جذب یا حفظ مشترکان و میزان بازگشت سرمایه منتشر نشده است. بدون این دادهها، قضاوت اقتصادی دقیق امکانپذیر نیست.
با این حال، اگر معیار را «فاصله میان ابعاد سرمایهگذاری و میزان اقبال مخاطبان» قرار دهیم، «هزارویک شب» بدون تردید در میان ناموفقترین پروژههای پرهزینه نمایش خانگی قرار میگیرد. این سریال نشان داد که در بازار امروز، بودجه سنگین، بازیگران مشهور و تولید پرزرقوبرق بهتنهایی تضمینکننده موفقیت نیستند. مخاطب بیش از هر چیز به فیلمنامه، روایت، ریتم و توانایی سریال در ایجاد گفتوگو و هیجان وابسته است
