لاله اسکندری در «بامداد خمار»؛ درخشش تمام‌عیار یک مادر !
بعضی بازی‌ها آن‌قدر ظریف و باورپذیرند که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت. لاله اسکندری در نقش مادر محبوبه، از همان جنس بازیگرانی است که بدون اغراق و هیاهو، به شخصیتش جان می‌بخشد؛ با نگاهی سرشار از نگرانی، لحنی آمیخته به اقتدار و سکوت‌هایی که گاهی بیشتر از هر دیالوگی حرف می‌زنند.
زیبایی بازی او در این است که مادر محبوبه را به یک مادر سنتیِ کلیشه‌ای محدود نمی‌کند؛ بلکه زنی را به تصویر می‌کشد که میان عشق به فرزند، ترس از آینده و باورهای نسل خود ایستاده است. زنی که شاید زبان عشقش با دخترش متفاوت باشد، اما پشت بسیاری از سخت‌گیری‌هایش، دلواپسی عمیقی برای سرنوشت او پنهان شده است.
لاله اسکندری با ظرافتی تحسین‌برانگیز، به این شخصیت وقار، عمق و بُعد انسانی می‌بخشد. او نه برای تأثیرگذاری اغراق می‌کند و نه برای دیده شدن به دنبال لحظه‌های نمایشی است؛ کافی است نگاه کند تا بخشی از دنیای درونی شخصیتش آشکار شود.
به‌گمانم یکی از لذت‌های تماشای «بامداد خمار»، همین مواجهه با بازی‌های پخته‌ای است که شاید در هیاهوی قصه کمتر درباره‌شان حرف بزنیم، اما سهم بزرگی در باورپذیری جهان داستان دارند.
«اختصاصی از مثبت سینما»
